Mijn Ilizarov Dagboek

Hoe het allemaal is begonnen

Toen ik ruim 8 jaar oud was, heb ik op school tijdens sport een enorme schop tegen mijn rechterknie gekregen. Mijn knie was werkelijk wékenlang dik. Dat er vanaf dat moment iets helemaal mis was met mijn rechterknie/onderbeen had nog niemand door. Pas maanden later zagen mijn ouders dat mijn rechteronderbeen krom begon te groeien. Dat was schrikken zeg...

Toen ben ik naar allerlei dokters in het MST ziekenhuis in Enschede geweest, en ik heb veel onderzoeken gehad. Er werden veel röntgenfoto's, MRI scans enz. gemaakt. In het MST ziekenhuis wisten ze eerst niet wat er met mijn been aan de hand was, (veel) later toen ze het wel wisten konden ze mij niet helpen.

Wat was er gebeurd? Door de schop was één van de groeischijven in mijn rechterknie beschadigd geraakt ("trauma" wordt dat genoemd), de groeischijf waardoor het onderbeen in de lengte groeit.

Zo ben ik in het Wilhelmina Kinderziekenhuis (WKZ) in Utrecht terechtgekomen bij dokter R. Sakkers, een heel aardige dokter (orthopedisch chirurg).

Dokter Sakkers vertelde dat hij mijn rechter onderbeen weer helemaal recht zou maken en ook net zo lang als het andere onderbeen, maar dat dat nou nog niet kon omdat ik (en mijn benen...) nog niet uitgegroeid was. Hij wilde wel proberen om de kapotte groeischijf te repareren zodat mijn been niet nog krommer zou groeien, en ook om het al een beetje rechter te maken. Ik had ongeveer 50 procent kans dat dit zou lukken, dus mijn ouders en ik wilden dit heel graag proberen.

Dus toen ik 10 jaar oud was ben ik door dokter Sakkers voor het eerst aan mijn been geopereerd. Helaas pindakaas, de operatie was dus toch niet helemaal gelukt. Het been was wel een stuk rechter geworden, maar de groeischijf bleef kapot. Vette pech zeg ... Mijn been bleef dus alsmaar krommer groeien en was vlak voor de operatie zelfs zo'n 4,5 cm. korter geworden dan het linker onderbeen.

Toen ik eind 2002 weer voor controle naar dokter Sakkers moest, bleek dat mijn onderbenen niet zo heel veel gegroeid waren in 1 jaar tijd, en dat ze eigenlijk bijna uitgegroeid zijn. Het was dus mogelijk dat ik dit jaar al geopereerd kon worden! Gelukkig maar, want omdat ik nogal scheef stond en ook liep begon ik ook al last te krijgen van m'n rug, knieën en enkels. Ik was daardoor jammer genoeg ook gestopt met sport. En ja, ik wil natuurlijk ook wel weer graag een rokje of korte broek aan zonder dat de mensen me nastaren van "Gut, wat zielig nou".

De volgende keer dat ik voor controle moest zijn er weer röntgenfoto's gemaakt en heeft dokter Sakkers precies uitgelegd wat hij zou gaan doen: ik zou een Ilizarov-frame krijgen om mijn been weer recht te maken en te verlengen.

Ik heb daarna weer allerlei afspraken gehad met de ziekenhuis psychologe (om te kijken of ik het allemaal wel aan zou kunnen), mijn ouders met de maatschappelijk werkster van het ziekenhuis, verder nog met de gipskamer (om mijn Ilizarov-frame in mekaar te bouwen) en natuurlijk met dokter Sakkers, die mij zou gaan opereren.

Toen kreeg ik dan eindelijk de oproep: op woensdag 25 juni 2003 zou ik geopereerd worden! Y E S   !

De operatie

Op dinsdag 24 juni 2003 ben ik opgenomen in het Wilhelmina Kinderziekenhuis, op afdeling Kikker. Daar kreeg ik een rondleiding over de afdeling, en had ik gesprekken met de zaaldokters. Ik moest ook bloedprikken. Toen ik dat allemaal had gehad, kon ik iets voor mezelf doen. 's Avonds heb ik een bad genomen. Ik kon om half 12 nog niet slapen , daarom kreeg ik toen een slaappil. Ik heb daarna lekker geslapen.

Toen ik de volgende ochtend wakker werd, heb ik me aangekleed en ben ik om 11 uur mee geweest naar de speelkamer. Daar ben ik begonnen om een leuke tas te maken. Om 12 uur ging ik eten. Daarna moest ik wachten tot de zuster zou zeggen dat ik geopereerd kon worden. Het duurde heel lang, want de operatie vóór mij was nogal uitgelopen.

Om half 2 kwam de zuster eindelijk vertellen dat ik het operatiehemd moest aantrekken en in bed moest gaan liggen. Ik nam mijn knuffeltje mee. En mijn vader ...

Bij de operatiekamer aangekomen moest ik eerst wachten. Daarna mocht ik op de operatietafel gaan liggen. Ik deed mijn discman op en luisterde naar Will Young - Light my fire (mooie muziek). De slaapdokter (anesthesist) zei dat het goed was dat ik aan wat anders zou gaan denken, dus dacht ik aan het strand en de zee in Spanje. Toen werd ik onder narcose gebracht.

De operatie duurde ± 3,5 uur. Daarna duurde het een half uur voordat ik weer wakker werd. Ik moest nog even in de uitslaapkamer blijven, waar mijn moeder al op me wachtte, daarna mocht ik naar mijn kamer.

Ik kreeg pijnstillers (morfine) en antibiotica en ik was aangesloten op een monitor. Ik had niet zo'n honger, dus ik had alleen wat appelmoes gegeten. Daarna heb ik alleen nog maar geslapen.
 

Ik heb bijna 2 weken op afdeling Kikker gelegen (24 juni t/m 7 juli 2003), ik had leuke kinderen bij me op de kamer (Mee-yan, Nathalie, Lenneke, Laura en Jeffrey), de artsen, zusters, bezigheidtherapie, fysiotherapie waren allemaal erg aardig, leuk bezoek gehad o.a. de vriendinnen uit mijn klas, veel telefoontjes gehad. Oh ja, en de operatie natuurlijk, die is dus helemaal geslaagd !

Mijn ouders en zusje konden deze 2 weken in het Ronald McDonald Huis Utrecht logeren, zodat ze elke dag de hele dag bij me konden zijn. Dat vond ik erg fijn, en mijn ouders en zusje ook. Het Ronald McDonald Huis Utrecht ligt direct naast het WKZ, dus ze konden alles lopend doen.

Ik was ook nog jarig toen ik in het ziekenhuis lag (14!), mijn ouders en zusje hadden mijn bed en alles eromheen versierd en de zusters van de nachtdienst hadden mijn rolstoel leuk versierd.

Maandag 7 juli 2003: Ik mag vandaag naar huis! Afgelopen weekend ben ik met weekendverlof geweest (dat klinkt wel een beetje crimineel hè ), thuis ging alles goed dus nu wordt ik ontslagen.

Na de operatie

Donderdag 10 juli 2003: Vandaag voor het eerst naar fysiotherapie geweest, omdat ik oefeningen moet leren zodat de spieren in mijn rechter bovenbeen niet verkorten. Ik leer daar ook hoeveel ik mijn onderbeen mag belasten (20kg. max) en hoe ik dat kan aanvoelen. En ik leer ook goed lopen op krukken. Ik moet 1x per week naar de fysio.

Maandag 14 juli 2003: Vandaag weer voor controle geweest. Zolang het frame wordt uitgedraaid moet ik elke week voor controle naar Utrecht. Dr. Sakkers is op vakantie dus dr. Pruys was er. Mijn tante Nati (het zusje van mijn moeder) uit Engeland is een paar dagen op bezoek (SURPRISE ), en die is mee geweest voor controle. Met mijn been was alles goed, het is al meer dan een centimeter langer geworden en de wonden zien er mooi uit. Door het uitdraaien begint het al wel een beetje pijn te doen, ´s nachts vooral.

Woensdag 16 juli 2003: Ik moest weer naar fysiotherapie. Ik moest oefenen met lopen voor de spiegel, dus ik kon goed zien hoe ik het deed. Ook gingen we weer kijken of ik nog weet hoe ik mijn been 20 kg. kan belasten. Dat oefenen we met een weegschaal en een telefoonboek. Mijn ene voet zet ik op de weegschaal en de andere op het telefoonboek. Ik heb een oefening meegekregen voor thuis.

 Maandag 21 juli 2003: Vandaag weer voor controle geweest. En wat een verassing: dr. Sakkers zei dat we nou konden beginnen met het rechtmaken . Alies van de gipskamer heeft samen met dr. Sakkers mijn frame veranderd. Ik hoef voorlopig nog maar aan 1 kant uit te draaien, zodat het onderbeen langzaam maar zeker recht wordt. Ik moet nou 1 centimeter per week uitdraaien i.p.v. ½ centimeter per week, maar doordat het onderbeen nog krom is zal het maar een ½ centimeter per week langer worden. De wondjes beginnen een beetje uit te scheuren, en twee zijn een heel klein beetje ontstoken , maar gelukkig niet zo heel erg.

Woensdag 23 juli 2003: Vandaag moest ik weer naar fysiotherapie. Wim Hermelink (de fysiotherapeut) is op vakantie, dus nu is er iemand anders die mij helpt (Tanja Kamphuis). Ik heb oefeningen voor thuis meegekregen.
 

Maandag 28 juli 2003: Vandaag natuurlijk weer voor controle geweest. Op de röntgenfoto kun je goed zien dat mijn been al rechter is, en al een stuk langer. Alies van de gipskamer heeft mijn frame weer iets veranderd (kan nou verder worden uitgedraaid). Twee wondjes zijn ontstoken, daarom heb ik een antibioticakuur (flucloxacilline) gekregen. Gisteren had ik heel veel pijn aan m'n been, en daardoor kon ik ook niet goed lopen. Ook het flossen van die ontstoken wondjes doet veel pijn.

Dinsdag 29 juli 2003: Ik heb nou heel veel pijn aan mijn been. Het liefste zit ik de hele dag, met mijn been op een krukje. Het flossen van de ontstoken wondjes doet ook heel veel pijn . Als mijn moeder die wondjes schoonmaakt, mag ik mijn vader altijd knijpen als het heel erg pijn doet. Ik slik tegen de pijn paracetamol en nou ook 3 keer per dag diclofenac.

Woensdag 30 juli 2003: Vandaag moest ik eigenlijk naar fysiotherapie, maar omdat ik amper kan lopen (als ik mijn voet op de grond zet doet het super zeer), heeft mijn moeder de fysiotherapeut afgebeld. Tanja begreep het wel. Het was niet erg als ik het een keer oversloeg, en de oefeningen hoef ik nu ook niet te doen, omdat je de wondjes dan alleen maar meer zou irriteren als je het toch zou proberen. Ik moet ze nu gewoon laten rusten.

Vrijdag 1 augustus 2003: Het gaat al een stuk beter met de ontsteking ! Ik kan al beter lopen, en de ontstoken wondjes zijn al een stuk minder rood en doen veel minder pijn. Gelukkig maar.

Maandag 4 augustus 2003: Vandaag moest ik weer naar Utrecht (ja, het is weer maandag hè). Het corrigeren gaat goed, maar dokter Sakkers vindt dat het sneller mag gaan, dus ik moet nu drie keer per dag drie klikjes draaien i.p.v. drie keer per dag twee. Je kunt op de röntgenfoto goed zien dat er al veel botmassa is aangemaakt (dat pluizige spul tussen de twee uiteinden). Ik drink ook Calcium+ melk, dat is ook goed voor de aanmaak van het bot, en ik slik calcium bruistabletten. Ik knaag nog net niet aan botten, maar verder... En mijn been is nu al bijna 3 centimeter langer!

Woensdag 6 augustus 2003: Vandaag moest ik weer naar fysiotherapie. Tanja kon direct zien dat mijn been al een heel stuk rechter is. We hadden de oefeningen doorgenomen en Tanja vond dat het goed ging. Ik kan zelf ook merken dat het makkelijker word naar mate je het vaker doet. Ik heb één nieuwe oefening meegekregen. Tanja had ook mijn schouders gemasseerd, want ik ze zaten helemaal vast. Nu voelt het al beter aan.

Zaterdag 9 augustus: Mijn been blijft toch wel pijn doen. Niet zo erg als toen ook nog eens een paar wondjes ontstoken waren, maar toch. Het is vooral 1 pen die regelmatig nogal flink pijn doet. Ik beweeg mijn been op dit moment het liefst zo weinig mogelijk en ik heb deze week dus ook maar weinig gedaan (echt vakantie gevierd). Ik heb ook niet zo vaak mijn oefeningen gedaan (sorry Tanja).

Maandag 11 augustus 2003: Ben vandaag weer voor controle naar Utrecht geweest. Mijn been is nou in totaal 4 centimeter aan de binnenkant en 3,5 centimeter aan de buitenkant verlengd. Aan de röntgenfoto van vandaag op fotopagina 7 onderaan kun je wel zien wat ik bedoel. Mijn been hoeft waarschijnlijk niet meer langer te worden gemaakt maar moet nog wel verder worden rechtgezet (nog 10 graden als ik het goed heb gehoord). Ik moet nou de klikker aan de binnenkant 3x 1 klikje uitdraaien en de 2 klikkers aan de buitenkant juist 3x 1 klikje indraaien, zodat het been nog sneller recht wordt gezet.

Woensdag 13 augustus 2003: Vandaag ben ik weer naar fysiotherapie geweest. Wim is weer terug van vakantie. We hebben geoefend met het lopen, want ik heb een beetje een gewrichtsbeperking in de enkel. Ik kan mijn enkel niet meer helemaal 90° krijgen. Voor de rest gaat het goed.

Vrijdag 15 augustus 2003: Bij de wondverzorging hebben we ontdekt dat er een grote bobbel op één wond zit. Waarschijnlijk is het een abces (een onderhuidse ontsteking doordat de pus er niet uit kan). Morgen gaan we naar de Eerste hulp hier in Enschede.

Zaterdag 16 augustus 2003: Vandaag zijn mijn vader en ik naar de Eerste hulp (poli) geweest. Vanmorgen is de abces geknapt, en allemaal pus en bloed kwam er uit. Maar even daarna was hij weer even dik als ervoor. Dus zijn we toch maar naar de poli gweest. Het was er erg druk bij de poli, en we moesten twee uur in de wachtkamer wachten en toen nog een half uur in een kamertje. De dokter heeft de abces ingesneden (zonder verdoving! ) en hij ging erin pulken met een gaasje om hem schoon te maken... Nu is hij al minder dik. Ik moet hem twee keer per dag uitspuiten met kraanwater en er dan een gaasje met Betadine op doen.

Maandag 18 augustus 2003: Vandaag was het weer Ziekenhuis-dag. Het gaat erg goed met mijn been, het is al helemaal recht en op lengte. Ik hoef nu dus niet meer uit te draaien. Ik hoef nu ook niet meer elke week naar het WKZ voor controle, maar nog maar 1 keer per maand .

Dokter Sakkers moest nog nadenken of hij iets met mijn bovenbeen moet doen, omdat mijn knie niet helemaal recht staat. Dit kun je alleen op de röntgenfoto zien. Misschien kan het daardoor zijn dat mijn knie gaat slijten.
De abces was weer dik geworden, dus de dokter moest hem weer insnijden. Eerst is het plekje verdoofd. Daarna heeft dokter Sakkers hem ingesneden en uitgespoeld met het verdovingsmiddel. Als het goed is moet het nu beter gaan. Ik moet nog wel twee keer per dag de wond uitspoelen.

Zondag 24 augustus 2003: Dokter Sakkers heeft afgelopen week gebeld over de knie die niet helemaal recht staat. Hij heeft het om het helemaal zeker te weten overlegd met zijn collega van het universiteitsziekenhuis van Leuven, België. De scheefstand is volgens hun niet zo erg dat ik ook nog eens aan de knie/bovenbeen moet worden geopereerd. Ik ben nu dus klaar met de operaties. Y E S   ! Over 2-3 jaar alleen nog een keer plastische chirurgie, om de littekens weg te werken.

Dinsdag 16 september 2003: Vandaag moest ik weer naar Utrecht voor controle. Eerst moest ik zoals altijd weer een röntgenfoto maken. Daarop kun je zien dat er al veel nieuw bot is aangemaakt tussen de botdelen (callusvorming). Misschien werkt de Calcium+ melk inderdaad wel, zoals mijn moeder zegt .

Hans van de gipskamer heeft een aantal dunne pinnen aangespannen, samen met dokter Sakkers. Die waren wat losser gaan zitten. Dat deed best wel zeer zeg.
Ik moet ook weer uitdraaien, want mijn been moet (mag) nog een halve centimeter langer worden. Ik moet dus nog een week uitdraaien. Mijn been is dan in totaal 4½ centimeter verlengd. Best wel veel vind ik.

Één van de wonden heeft 'wild vlees' aangemaakt (hypergranulatie of zoiets), er zit nu een raar soort frutsel aan. Dat moet eraf, en ik moet de frutsel met een wattenstaafje met een of ander zwart goedje eraan bestrijken. Dat frutseltje wordt nu ook zwart en zal er dan een keer af moeten vallen.

Vrijdag 3 oktober 2003: Ja hoor, er is weer een wond ontstoken! Dat rare frutseltje, het was helemaal gezwollen. Ik ben met mijn vader naar de huisarts geweest, en die heeft ons doorgestuurd naar het ziekenhuis (in Enschede).
We moesten naar de eerste hulp. Dezelfde dokter als de vorige keer hielp mij nu ook weer. Eerst werd het frutseltje verdoofd (deze keer wel), dat deed best zeer! Het prikte erg. Daarna heeft de dokter het opengesneden. Er kwam veel bloed en weefseltjes uit. Ook kwam er een soort prop uit, heel raar. Nu moet ik het gewoon weer schoon houden, dus goed uitspoelen en betadine erop.

Zondag 5 oktober 2003: Vandaag moest ik weer naar het MST, ze moesten de wond die vrijdag was opengesneden controleren. Hij was weer dichtgegroeid, maar hij zag er nog niet mooi uit, vond de dokter van de poli (een andere). Dus werd 'ie weer opengesneden. Eerst werd het -natuurlijk- weer verdoofd. Het snijden doet zo'n zeer omdat een ontstoken plek moeilijk te verdoven is, heeft de dokter uitgelegd.
Toen heeft de dokter weer van alles weggesneden. Echt ongelofelijk dat er in die twee dagen al weer zoveel vlees was gegroeid! Nu moet ik de wond twee keer per dag schoonmaken. A.s. vrijdag moet ik weer terugkomen, en dan gaat een chirurg naar de wond kijken.

Vrijdag 10 oktober 2003: Vandaag moest ik voor controle naar het MST, een chirurg heeft er naar gekeken. Gelukkig was het nu wel goed, het enige wat ik hoef te doen is het goed schoon houden.

Dinsdag 14 oktober 2003: Ik moest weer naar Utrecht, en Krista (een goede vriendin van mij) was mee geweest.
Eerst moest er een röntgenfoto gemaakt worden. Dokter Sakkers heeft deze weer goed bekeken, en je kunt zien dat er al veel nieuw bot is aangemaakt. Het nieuwe bot ziet er nog erg wollig uit, dus het frame moet voorlopig nog blijven zitten. Dokter Sakkers wil ook nog geen uitspraak doen over hoe lang het frame moet blijven zitten.

Mijn vader had zijn fototoestel weer vergeten, dus na de volgende controle in november zet ik weer een röntgenfoto online.

Vrijdag 7 november 2003: Ja hoor, wéér twee wonden ontstoken! En het frutseltje ziet er ook niet fraai uit. Maar gelukkig heb ik weer een antibiotica kuur, dus binnenkort zal het al weer beter gaan.

Dinsdag 11 november 2003: Ik ben vandaag met de krukken naar school gegaan in plaats van met de rolstoel. En dat bevalt me zo goed dat ik voortaan altijd met de krukken ga!

Dinsdag 18 november 2003: De maandelijkse controle in het WKZ in Utrecht. Het gaat heel goed vindt dokter Sakkers. Hij is heel tevreden dat er al zoveel bot is aangemaakt (zie röntgenfoto). Maar ja, hoe lang moet dat frame nog blijven zitten, hè... Wist ik dat maar. Ik heb er soms helemaal genoeg van ...

 Vrijdag 28 november 2003: Met de krukken naar school i.p.v. in de rolstoel bevalt me echt héél goed! Ik heb daardoor ook niet zoveel hulp nodig als toen ik nog in de rolstoel zat. Gelukkig maar. Iedereen helpt me graag hoor (de zogenaamde 'Anna-hulp' ), maar je eigen boontjes (zoveel mogelijk) doppen is natuurlijk toch beter.

Bovendien is dit 'aanstampen' goed voor de botgroei, en hoe eerder de randen van het nieuwe bot zichtbaar zijn (nu nog niet dus ) hoe beter. Dan mag het frame er namelijk af! Aanstampen dus maar! Thuis loop ik meestal zonder krukken, dus gewoon op het frame. Toen ze mij dat in Utrecht een paar dagen na de operatie vertelden, dat ik ooit zelfs zonder krukken zou kunnen lopen dacht ik "ja daag!".  Maar het is dus echt waar.

Oh ja, mijn vader heeft vanmorgen ook foto's van de fysiotherapie gemaakt, staat Wim Hermelink er eindelijk ook eens op (sorry dat het zo lang heeft geduurd Wim).

Dinsdag 16 december 2003: Vandaag moest ik weer naar Utrecht voor de maandelijkse controle. Het gaat nog steeds heel goed, vindt dokter Sakkers. Helaas zijn nog niet alle witte randen er (er zijn er drie). Maar als het zo door gaat, kan het zijn dat m'n frame er in februari al af mag! JOEPIE !! Maar het kan ook april worden. Ik hoop natuurlijk op februari.

Dinsdag 20 januari 2004: Vandaag moest ik weer naar Utrecht, en het gaat heel goed! Twee van de drie witte randen zijn er al! Dokter Sakkers heeft al een briefje voor de aanvraag van de verwijdering van mijn frame ingeleverd. Ik sta dus al op de wachtlijst. Het is nu nog effe afwachten.

Dinsdag 24 februari 2004: Vandaag was het weer ziekenhuisdag. Eerst moesten we röntgenfoto's maken. Er is al heel veel bot! En de derde witte rand is er al bijna! Er is in één maand echt heel veel bot bijgekomen. Het goede nieuws is dat dokter Sakkers me op de lijst heeft gezet voor april, en dat ik geen gips hoef! Y E S !

Dinsdag 13 april 2004: Vandaag moest ik weer naar het ziekenhuis, en raad eens: 22 april mag mijn frame eraf! JOEPIE DE POEPIE! We zijn met ons gezin lekker naar de McDonalds geweest om het te vieren. Nog 9 dagen dus!

Donderdag 22 april 2004: Vandaag was de GROTE DAG; mijn frame mocht eraf! Lees bij 'De verwijdering' hoe het is gegaan.

Vrijdag 23 april 2004: Vandaag ben ik lekker thuis gebleven om te rusten. 's Middags kwamen mijn vriendinnen Joeke, Linda, Krista en Marloes langs. Dat was erg gezellig. 's Avonds mocht het drukverband eraf. Spannend! Ik mocht toen ook weer onder de 'gewone' douche, dus ik hoef niet meer in bad te douchen. De wonden zien er wel mooi uit, maar ik vind het nog wel eng om te zien.

Maandag 26 april 2004: Ik moest naar het ziekenhuis voor een brace. Dit is een versteviging, gemaakt van gips met klitteband, voor om je been. Ik moet hem de hele dag dragen, behalve met douchen en slapen. Dit moet gedurende zes weken. Daarna moet ik de brace dragen bij bijvoorbeeld het fietsen (voor de bescherming).

Woensdag 28 april 2004: Vandaag had ik voor het eerst fysiotherapie zonder frame. Ik mocht op de hometrainer oefenen met fietsen, en moet loopoefeningen doen.

Woensdag 12 mei 2004: Ik moest naar de fysiotherapie, en ik heb geoefend met fietsen (op mijn echte fiets!). Het gaat heel goed! Ik ben direct op de fiets naar school gegaan.

Zondag 6 juni 2004: Vandaag mocht mijn brace eraf! Ik heb hem in totaal 6 weken gehad. Ik heb direct een eindje gefietst om te kijken hoe dat is zonder brace, maar het is wel anders hoor! Het is even wennen, maar wel fijn dat ik nu helemaal niks meer aan mijn been heb.

Maandag 5 juli 2004: Vandaag ben ik voor de laatste keer voor controle naar het WKZ geweest. Dat wist ik niet, ik hoorde het vandaag. Mijn bot is namelijk helemaal aangegroeid, het laatste stukje zit er nu ook aan. Dokter Sakkers zei dat ik nu niet meer terug te hoefde komen! Ik heb dokter Sakkers bedankt, en hij mij ook omdat hij vond dat ik één van zijn beste patiënten was tot nu toe. Altijd leuk om te horen, nietwaar .

Heel erg bedankt dokter Sakkers, voor wat u voor mij heeft gedaan. Ik zal u nooit genoeg kunnen bedanken.

En ook erg bedankt Alies, Mirjam en Hans van de WKZ Gipskamer, voor al jullie goede zorgen.

En niet te vergeten de verpleegsters en zaalartsen van de afdelingen Kikker en Jumbo, en de fysio en de bezigheid natuurlijk ook, allemaal van het WKZ, jullie allemaal ook heel erg bedankt.

And last but certainly not least: Wim Hermelink 'uut Rossum', mijn fysiotherapeut, die ook fantastisch werk heeft gedaan.

Woensdag 21 februari 2007: The Saga Continues! Vandaag ben ik na bijna 3 jaar weer terug geweest in het WKZ, voor een gecombineerde afspraak orthopedagogie/plastische chirurgie (dr. Sakkers/dr. van der Molen). Eindelijk kan er iets aan mijn littekens worden gedaan!

Vandaag zijn de littekens beoordeeld door de plastisch chirurg, en zijn er ook foto's van gemaakt. Daarna mocht ik weer naar huis en is 'mijn geval' intern besproken, en vanavond ben ik op m'n mobiel gebeld door de plastisch chirurg: het feest gaat door! Y E S !

In oktober of november 2007 gaat het dan gebeuren. Het is een ingreep van ongeveer een uur, en ik mag dezelfde dag nog weer naar huis. Gelukkig, want vanaf september studeer ik in Nijmegen en omdat ik dan eigenlijk net ben begonnen wil ik liever geen colleges missen. En dat hoeft dus ook bijna niet.

Helaas kunnen niet alle littekens mooier worden gemaakt, daarvoor was ik 3 jaar geleden al gewaarschuwd door dr. Sakkers, maar de grootste in ieder geval wel dus ik ga er sowieso flink op vooruit .


Maandag 29 oktober 2007: Vandaag was het zover; ik kreeg plastische chirurgie! Ik moest al heel vroeg in Utrecht zijn, om 7.30 uur, dat betekende om 5.30 uur van huis weg . We kwamen ook nog in de file terecht, daardoor kwamen we iets later aan dan gepland.

Ik werd behandeld op afdeling Jumbo, de dagbehandelingafdeling. Ik kon kiezen tussen een ruggenprik en volledige narcose, ik koos voor het laatste omdat ik het toch wel een eng idee vond om wakker te zijn tijdens de operatie.

De ingreep zelf duurde ongeveer anderhalf uur. Na de operatie moest ik nog even in het ziekenhuis blijven, om 14.00 uur mocht ik weer naar huis.

Ik heb nu nog drukverband om mijn been heen, ik mag ook een weekje niet lopen. Als ik druk zet op mijn been, kunnen de wonden namelijk kapot gaan. Mijn vader heeft krukken opgehaald bij de Thuiszorg, daarmee huppel ik nu rond.
Het is wel weer even wennen om weer met mijn been omhoog te zitten! Het is namelijk al 3 jaar geleden dat mijn frame eraf mocht!

Over een jaar is het resultaat van de operatie pas duidelijk te zien. Nu maar hopen dat het een stuk beter is geworden, maar daar ga ik wel vanuit.

Zaterdag 1 oktober 2011: Het is nu inmiddels bijna 4 jaar geleden dat ik de plastische chirurgie heb gehad. De littekens zijn weliswaar een heel stuk minder opvallend geworden maar ze zijn toch nog steeds vrij zichtbaar. Een enkele keer vragen mensen ook waarom ik de littekens heb. Ach, ik heb geaccepteerd dat ze nu eenmaal bij me horen.

Ook krijg ik, als ik gedurende een lange tijd veel heb gelopen, last van mijn rechterknie. Dat vind ik vervelender. Ik denk dat het komt omdat mijn rechterbeen een aantal jaren een verkeerde stand heeft gehad, verkeerd is gegroeid. Maar goed, als ik daarna 1-2 dagen rustig aan doe verdwijnt de pijn wel weer. Daar is wel mee te leven vind ik.

Wat een schop tegen de knie allemaal kan aanrichten...

Bijgewerkt op 01-10-2011